The Special One
February 14th, 2008
a day in football
วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์
เคยได้ยินมาก่อนไหมว่า “คนทำหนังสือ ชวนคนอ่านมาร่วมลงขัน”
เรื่องชวนแปลกนี้เกิดเมื่อ 5 ปีก่อน จากความคิดของวงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ซึ่งเป็นหนึ่งในหัวหมู่ทะลวงฟันก่อตั้งบริษัทเดย์อาฟเตอร์เดย์ จำกัด ขึ้นมา
เขาออกนิตยสารที่ชื่อเท่ๆ ว่า a day จนได้รับความนิยมจากผู้อ่าน โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ด้วยแนวทางการนำเสนอที่ฉีกออกไปจากรูปแบบเดิมเพื่อความรื่นรมย์ของผู้อ่านไม่ซ้ำซากจำเจ มีไอเดียเก๋ไก่เท่าไหร่ใส่เต็มเหยียด
เมื่อ a day เติบใหญ่จนยืนหยัดอยู่ในสมรภูมิอย่างผ่าเผย ‘โหน่ง’ ก็พาตัวเองออกจากการเป็นบรรณาธิการบริหาร แล้วเปลี่ยนไปปลุกปั้นแม็กกาซีนเล่มอื่นแทน ไม่ว่าจะเป็น HAMBURGER, a day weekly หรือ KNOCK KNOCK! ซึ่งเปรี้ยงปร้างไม่แพ้ a day พี่คนโต แม้มีบางเล่มต้องปิดตัวลงไปด้วยเหตุผลบางประการก็ตาม
ความไม่ธรรมดาของ a day คือถึงขั้นได้รับการเสนอชื่อให้เข้าสู่ทำเนียบรายการ ‘แฟนพันธุ์แท้’ เมื่อไม่นานมานี้
แต่ ‘โหน่ง’ บอกว่า บางครั้งเขาเริ่มจะเอียนเหมือนกันที่ต้องมานั่งตอบคำถามเกี่ยวกับความเป็นมาของ a day เพราะมันฉายซ้ำเวียนไปเวียนมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว
ขณะเดียวกันก็เปรยมาว่า อยากจะคุยเรื่องฟุตบอลบ้าง
ใช่แล้ว - นี่คือกีฬาที่เขาโปรดปรานมากที่สุด
แท้จริงตัวตนของเขาผูกพันกับเกมลูกหนังชนิดว่า ชีวิตนี้จะขาดไม่ได้
บางช่วงเวลาเขาเบื่อจะอ่านหนังสือ
บางช่วงเวลาเขาขี้เกียจจะยัดซีดีเข้าเครื่อง เพื่อฟังเพลง
บางช่วงเวลาเขาคร้านที่จะดั้นด้นเข้าโรงหนัง
แต่ไม่เคยหน่ายที่จะนั่งหน้าจอทีวีเพื่อซึมซับรับความสนุกจากฟุตบอล
อย่าเพิ่งเชื่อจนกว่าจะได้อ่านบทสัมภาษณ์นี้…
จุดเริ่มต้น
“ผมเริ่มดูบอลไทยก่อนนะ ดูหมดแหละไม่ว่าจะเป็นคิงส์คัพหรือ ควีนส์คัพ ส่วนใหญ่ดูจากทีวี แต่บางทีพ่อก็พาไปดูที่สนามศุภฯ ตื่นเต้นประทับใจมาก ส่วนบอลนอกนี่มาตามดูตอนหลัง สมัยนั้นพี่ ย.โย่ง ยังพากย์อยู่เลย ตอนนั้นรายการเป็นเทป ฉายช่วงกลางคืน ก็ตามดูตลอด แต่ที่พอจะเริ่มจำได้ก็รายการเจาะสนาม แล้วผมก็ซื้อสตาร์ซอคเกอร์รายสัปดาห์อ่านประกอบด้วย ซื้อทุกฉบับเลย ผมชอบอ่าน match facts ในหนังสือ ว่ากันว่าใครเป็นเซียนต้องอ่านคอลัมน์นี้เลยนะ เพราะมันจะมีข้อมูลละเอียดมาก แต่ละแมตช์จะมีการให้คะแนนความสามารถของนักเตะแต่ละคน อ่านแล้วรู้ลึกดี แล้วเราได้ศึกษาภาษาอังกฤษไปในตัวด้วย มันช่วยให้เราจำชื่อนักฟุตบอลได้แม่นขึ้น”
แมนฯ ยูไนเต็ด
“บอกไปแล้วอาจจะไม่เชื่อนะ ว่าตอนแรกนี่ผมชอบลิเวอร์พูลมาก่อน ตอนนั้นชอบเคนนี่ ดัลกลิช, เอียน รัช, ฟิล ธอมป์สัน, ฟิล นีล อลัน แฮนเซ่น ชอบลิเวอร์พูลเพราะเก่งมาก เป็นแชมป์ดิวิชั่นหนึ่งติดต่อกัน ตอนนั้นเขาเรียกกันว่า เรด แมชชีน หรือเครื่องจักรสีแดง แล้วผมก็ชอบ ท็อตแน่ม ฮ็อตสเปอร์ กับ อิปสวิช ด้วยนะ ลิเวอร์พูล ชอบเพราะทีมมันเก่ง แต่ สเปอร์ส กับ อิปสวิช นี่ชอบเพราะชุดแข่งมันสวย (หัวเราะ) ผมชอบทีมที่ใส่ชุดสีขาว รู้สึกมันเท่ดี ดูเป็นทีมพระเอก ไม่รู้เด็กคนอื่นเป็นเหมือนผมหรือเปล่า ตอนนั้นอิปสวิชมี พอล มาริเนอร์ เป็นสตาร์ ส่วนสเปอร์สมี เกล็น ฮ็อดเดิ้ล, สตีฟ อาร์ชิบัลด์, ออสซี่ อาร์ดิเลส อะไรพวกนี้แหละ ผมมาเริ่มชอบแมนฯยูไนเต็ด หลังจากเชียร์ลิเวอร์พูล มาเยอะแล้ว ตอนไหนไม่แน่ใจเหมือนกัน คงเป็นช่วงที่แมนฯ ยูไนเต็ดเป็นทีมที่อยู่กลางตารางไม่ได้วิเศษวิโสมาจากไหน แต่ชอบตรงที่พวกเขาสู้ดี ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นเป็นเกมนัดชิงเอฟเอคัพ ยุค 80 จากนั้นก็เชียร์มาเรื่อย แล้วค่อยๆ ถอยห่างจากลิเวอร์พูลไป จนตอนนี้ในใจเหลือแมนฯ ยูไนเต็ดแค่ทีมเดียวแล้ว
ผิดธรรมเนียม
“ใช่เลยครับ ฟังดูแล้วตลกนะ เชียร์ลิเวอร์พูลแล้วเปลี่ยนมาเชียร์ แมนฯ ยูฯ อย่างพี่เอกราช (เอกราช เก่งทุกทาง) ก็เคยถามผมเหมือนกัน ตอนนั้นเคยทำงานด้วยกัน (สมัยทำนิตยสาร GM ) พี่หนุ่ยเขาเป็นเดอะค็อปเต็มขั้น ส่วนผมนี่ผีแดงเต็มร้อย เช้ามาเข้าออฟฟิศก็มีการเกทับบลัฟแหลกเป็นปกติ แต่หลายครั้งที่ลิเวอร์พูลลงเล่นผมก็แอบเอาใจช่วยอยู่นะ เพราะก็ไม่ได้เกลียดอะไร แต่แน่นอนว่าถ้าเจอกันเองก็ต้องเชียร์ แมนฯ ยูไนเต็ดอยู่แล้ว ไม่รู้จะมีใครเป็นอย่างผมรึเปล่า เป็นจำพวกรักผีแต่แอบเชียร์หงส์ อย่างอินเตอร์มิลานกับเอซี มิลาน ผมก็เอาใจช่วยทั้งสองทีมนั่นแหละ เหมือน รีล มาดริด กับบาร์เซโลน่า ก็เชียร์ทั้งคู่ อาจเป็นเพราะผมชอบฟุตบอลเกมรุกก็ได้นะ ทีมไหนที่เล่นบุก เล่นแล้วน่าประทับใจจะเชียร์หมด
เปาโล รอสซี่
“ตอนเด็กๆ ผมชอบเล่นบอลมาก จะว่าเข้าขั้นบ้าก็ได้ ผมเล่นศูนย์หน้า ก็เล่นเก่งใช้ได้ไม่อยากจะคุย (หัวเราะร่วน) ช่วงนั้นมันมีบอลโลกปี 1982 ที่สเปน เพื่อนก็เลยเรียกผมว่า รอสซี่ เพราะยิงเก่ง ตอนนั้นเปาโล รอสซี่เป็นดาวซัลโวบอลโลก เชื่อมั้ยเมื่อไม่นานมานี้ผมไปเดินแถวสยาม ได้ยินเสียงเรียก รอสซี่ๆ หันขวับตามเสียงไปเจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยม เป็นสิบๆ ปีแล้วแต่มันยังจำฉายาผมได้ คิดดูละกัน”
บ้าเล่นบอล
“ผมเคยคัดติดทีมรุ่นเล็กของโรงเรียนวัดราชบพิธ ได้เข้าไปเล่นบอลของกรมพละฯ ด้วย แต่พ่อผมห้ามไม่ให้ไปแข่ง เขากลัวว่าจะเจ็บกลับมา ก็ตามความคิดแบบผู้ใหญ่ล่ะนะ เขาก็เป็นห่วงเรา แต่ผมนี่เซ็งสุดขีด ผิดหวังเสียใจมาก ตอนหลังแค่เล่นแบบก๊อกแก๊กไปตามเรื่อง เล่นสนามเล็กหรือสนามปูนบ้าง ทุกวันนี้ก็ยังเล่นอยู่บ้างถ้ามีเวลา อย่างไม่กี่ปีก่อนตอนที่ตั้ง a day ใหม่ๆ ผมก็จัดแข่งบอล ชักชวนเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ทำหนังสือมาแข่งบอลกัน เล่นกับทีมจากเครืออมรินทร์ GM สารคดี ผู้จัดการ ก็สนุกดีนะ ล่าสุดก็เล่นบอลชายหาด ที่เสม็ดเพราะเพิ่งไปเที่ยวมา ก็ยังยิงได้อยู่นะ มันเป็นสัญชาตญาณด้วยมั้ง (หัวเราะ) ส่วนสนามใหญ่ไม่ค่อยไหวแล้ว พี่โน้ต อุดม ก็เคยชวนไปเล่น อยากไปนะแต่รอให้ฟิตกว่านี้หน่อยดีกว่า”
นักเตะขวัญใจ
“อาจจะเป็นเพราะว่า ผมเล่นกองหน้า นักเตะที่ชื่นชอบก็เลยเป็นพวกตำแหน่งนี้ส่วนใหญ่ อย่างดัลกลิช, เอียน รัช, มาร์ค ฮิวจ์ส, แฟร้งค์ สเตเปิลตัน พวกนี้ชอบหมด มันถือเป็นยุคแรกและยุคคลาสสิกของเราด้วย หลังจากนั้นต้อง แกรี่ ลินิเกอร์ ชอบตั้งแต่ช่วงที่เล่นให้เอฟเวอร์ตัน ถัดมาอีกก็เป็น ไม่เคิล โอ่เว่น ประมาณนี้ แต่แปลกนะที่ผมกลับรู้สึกเฉยๆ กับ เอริก คันโตน่า ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน ถ้าพวกผีแล้ว คันโตน่านี่พระเจ้าเลยใช่มั้ย แต่ผมว่าเค้าดูเต๊ะจุ๊ยไปหน่อย เทียบกันแล้วผมเลยชอบฮิวจ์สมากกว่า เพราะบ้าดีเดือดสู้แบบลืมตาย คันโตน่านี่บางนัดก็เล่นแบบเนือยๆ เดินเล่นยังมีเลย แต่โอเคมันมีเหตุการณ์ที่น่าจดจำมากกว่า อย่างลูกถอยมายิง ลิเวอร์พูล ในเกมเอฟเอคัพนัดชิงนี่ไม่มีใครลืมลง สำหรับผมแล้ว ฮิวจ์ส ดีกว่าครับ ทุกวันนี้ยังเอาใจช่วยแบล็คเบิร์นเลย เชียร์เพราะผู้จัดการทีมอย่างเดียวเลย นอกนั้นถ้าศูนย์หน้าโลกก็ต้องโรนัลโด้ ส่วนตอนนี้ยกให้ รุด ฟาน นิสเตลรอย แล้วกัน”
เวย์น รูนีย์
“รูนีย์ผมโคตรชอบเลย ผมมั่นใจว่าเค้าจะเป็นตำนานของแมนฯยูฯแน่ๆ เขาเป็นนักเตะที่มีแคแร็กเตอร์ชัดเจน มีความมุ่งมั่นสูง เล่นดุ เต็มไปด้วยพรสวรรค์ และความกระหายที่จะเป็นผู้ชนะ นัดที่เจอกับ โบลตัน (แมนฯ ยูไนเต็ด ชนะ 4-0) เชื่อเปล่าว่ารูนีย์ยิงได้นี่ผมเฮเลย เพราะไม่ได้ยิงมานานแล้ว พอทำแฮตทริกได้เลยสะใจ ช่วงหลังนี่ก็เลยพยายามดู แมนฯ ยูไนเต็ด ทุกนัดจะไม่พลาดเลยเด็ดขาด ยกเว้นไปต่างประเทศ หรืออยู่ต่างจังหวัดที่หาดูไม่ได้”
เอนเตอร์เทน
“ส่วนตัวผมชอบดูทีมที่เล่นเกมรุกนะ ยิ่งบุกมากเท่าไรมันก็สร้างความสนุกเท่านั้น แต่เดี๋ยวนี้เริ่มหาดูยากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว มีคนเคยพูดเอาไว้ว่าตอนนี้ในอังกฤษเหลืออยู่สองทีมเท่านั้นที่น่านับถือเพราะเล่นเกมรุกคือ อาร์เซน่อลกับ แมนฯ ยูไนเต็ด ผมชอบทีมที่เล่นกล้าๆ หน่อยน่ะ ไม่ได้เล่นเพลย์เซฟ เอาผลแพ้-ชนะอย่างเดียว เล่นอย่างนั้นบางทีชนะไปก็ไม่ได้ประทับใจ สู้แพ้แต่ทุ่มเทดีกว่า ”
ไฮบิวรี่
“ในชีวิตผมเคยไปดูบอลอังกฤษสดๆ ที่สนามครั้งนึง ตอนนั้นไปอังกฤษพอดี เกือบสิบปีแล้วมั้ง ตอนนั้นไปทำงาน พอดีมีวันว่าง คนอื่นเขาไปดูละครกัน แต่ผมกับตากล้องชวนกันไปดูบอล วันนั้นอยู่ลอนดอน มีแมตช์อาร์เซน่อลเจอกับควีนส์ปาร์ค เรนเจอร์ส เป็นลอนดอนดาร์บี้แมตช์ เล่นกันช่วงกลางสัปดาห์ ก็ไปต่อคิวซื้อตั๋วที่หน้าสนามเลยครับ ราคาเท่าไหร่จำไม่ค่อยได้แล้ว ไม่น่าเกิน 20 ปอนด์ เข้าไปดูในสนามตื่นตาตื่นใจมาก แต่เซ็งนิดหน่อย เพราะผลออกมาดันเสมอ 0-0 (หัวเราะ) ยิงกันไม่ได้เลย แต่ก็ถือเป็นประสบการณ์ที่น่าประทับใจ ประมาณทำความฝันได้ลุล่วงไปอีกอย่าง คือเราฝันมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าในชีวิตอยากไปดูบอลอังกฤษของแท้สักครั้ง แล้วก็ได้จริงๆ ถ้ามีโอกาสก็อยากจะไปดูอีกนะ อยากไปโอลด์ แทร็ฟฟอร์ด สักครั้ง แล้วก็อยากไปดูบอลที่สเปนกับลีกอเมริกาใต้ อย่างบราซิล อาร์เจนติน่าสักแมตช์”
ทีมชาติ
“เป็นเรื่องเบสิก ผมต้องเชียร์อังกฤษอยู่แล้ว เพราะผูกพันคุ้นเคยมานาน แต่ถามว่าหวังหรือเปล่ากับฟุตบอลโลกที่ผ่านมา บอกได้เลยว่าไม่ เต็มที่ก็ได้แค่นี้แหละ มันกลายเป็นมาตรฐานของทีมชาติอังกฤษไปแล้วว่าจะจอดประมาณควอเตอร์ไฟนอล ที่ไปประโคมว่าเก่งอย่างโน้นอย่างนี้ สู้บราซิลได้สบาย มันหลอกลวง ถ้าเก่งจริงอังกฤษเป็นแชมป์โลกไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว ไม่ต้องมานั่งฝันเหมือนทุกวันนี้หรอก แต่ถึงยังไงถ้าพวกเขาลงเล่นผมก็เอาใจช่วยอยู่ดีแหละ”
ฟุตบอลโลก
“ก็คงเหมือนหลายๆ คนที่ครั้งหนึ่งในชีวิตอยากจะไปดูบอลโลก เพราะมันคืที่สุดของฟุตบอลอยู่แล้ว ครั้งที่ผ่านมาที่เยอรมันก็ว่าจะไป แต่เคลียร์งานไม่ลง ส่วนครั้งต่อไปที่แอฟริกาใต้ก็สนใจอยู่นะ รอดูใกล้ๆ อีกที อาจพ่วงไปเที่ยวซาฟารีด้วย น่าจะสนุก”
บอลไทยกับบอลโลก
“ให้ผมพูดจริงเหรอ (อมยิ้ม) ผมว่ายากมากถึงมากที่สุด เอาว่าในสิบปีนี้นี่ยากก็แล้วกัน ผมว่าที่ผ่านมาเราได้แต่วาดฝันขายฝันกันไปตามเรื่อง แต่ปัญหาคือเราไม่ได้ทำกันอย่างจริงจังตั้งใจ ดูอย่างบอลลีกในประเทศไทย คนดูแต่ละนัดนับหัวได้เลย มันไม่มีการสนับสนุนกันอย่างจริงจัง ไม่เปลี่ยนโครงสร้างเดิมๆ ผมว่าที่สุดแล้วเราต้องกลับไปสร้างที่พื้นฐานก่อนเลย ต้องปลูกฝังให้คนท้องถิ่นรักเกมลูกหนังและตั้งใจเชียร์ทีมของตัวเอง ผมถามหน่อยว่าอยู่ดีๆ ผมจะไปเชียร์ทีมธนาคารกสิกรไทย ทหารบก หรือบีอีซีเทโรศาสนทำไม เราไม่ได้มีความผูกพันกับองค์กรเขาถึงขั้นนั้น แต่ถ้าเป็นทีมกรุงเทพฯ ทีมเชียงใหม่นี่สิ ค่อยน่าเชียร์ ความเป็นท้องถิ่นนะครับสำคัญที่สุด มันเป็นเรื่องสากลอยู่แล้วที่เราจะเชียร์ทีมเมืองของเรา เพราะฉะนั้นฝ่ายจัดการแข่งขันก็ต้องคิดว่า ทำยังไงให้ทีมจากใต้ไปแข่งที่เหนือได้ภายในวันเดียวเหมือนอย่างเมืองนอกเขา รัฐบาลอาจจะช่วยเหลือมีงบมาให้ ถ้าลำบากเกินไปเริ่มแรกก็จัดคัดตามภาคก่อน แล้วค่อยบีบให้แคบเข้ามา ทำประชาสัมพันธ์การตลาดให้มันดี ทำไมจะไม่มีคนดูล่ะ คนต่างจังหวัดเลือดเข้มข้นอยู่แล้ว มันก็เหมือนกับบอลนักเรียนนั่นแหละ ทำไมเราเชียร์กันสนุกสนานเพราะมีความเป็นสถาบันเข้ามาเกี่ยวข้องไง ผมว่าแต่ละจังหวัดก็มีสนามเป็นของตัวเองอยู่แล้ว มาปรับปรุงสักหน่อยก็พอใช้ได้ นอกจากนี้ยังเป็นการสร้างรายได้ให้กับท้องถิ่นด้วย พอมีบอลเตะปุ๊บสิ่งที่ตามมาน้ำท่าอาหารก็จะขายดีโดยปริยาย ดูสิมีแต่ได้กับได้ ผมว่าเรื่องนี้ผู้บริหารสมาคมฟุตบอลก็รู้ แต่ไม่ทำ อาจเพราะมันไปขัดผลประโยชน์อะไรต่างๆ แต่ถ้าเราอยากไปบอลโลกจริงๆ เราก็ต้องล้างกันใหม่ ต้องทำกันจริงๆ เพราะฉะนั้นถ้าลีกบ้านเรายังเป็นอยู่อย่างนี้ ก็อย่าไปฝันเลยครับ”
พนันขันต่อ
“ผมคนหนึ่งละที่ไม่เอาเลย ผมดูบอลด้วยใจรักจริงๆ มีคนบอกผมว่าคนที่เล่นพนันไม่ใช่พวกที่ชอบดูบอลจริงๆ ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรนะ เพราะเพื่อนผมมันก็บ้าดูบอลมาก่อน แล้วจึงมาเล่นพนันทีหลัง ทุกวันนี้ก็ยังบ้าดูบอล แต่ความรู้สึกคงเปลี่ยนไปบ้าง เพราะคนเล่นพนันเวลาดูบอลมันจะไม่สนุกแล้ว กดดันจะตาย สมาธิคงจดจ้องอยู่ว่าเมื่อไรทีมที่เล่นไว้จะยิงประตู เพื่อนผมก็มีนะที่ชอบเล่น และผมไม่เห็นใครจะรวยจากการพนันสักคน วันนี้ได้ก็ดีใจรีบเอาเงินไปใช้ วันต่อไปติดใจเล่นอีก แล้วเสียขึ้นมาจะไปเอาเงินที่ไหน เป็นหนี้พนันมันหาความสุขไม่ได้หรอกครับ”
สตาร์ซอคเก้อร์
“ตอนเด็กๆ ผมติดซอคเก้อร์รายสัปดาห์งอมแงม ทุกวันนี้รายวันก็ยังอ่านเรื่อยๆ โดยเฉพาะตอนมีทัวร์นาเมนต์สำคัญจะซื้อประจำ ก็ชอบอ่านนะ อย่าง บ.บู๋ ผมก็ชอบเค้านะ เขียนหนังสือมันส์ดี ผมว่าสยามสปอร์ตฯ เป็นองค์กรที่เก่งเรื่องนี้มากเลย สามารถทำให้หนังสือขายดีเป็นที่ยอมรับได้ขนาดนี้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายนะทำหนังสือกีฬา อย่างน้อยผมก็ไม่เคยคิดจะมาเวย์นี้หรอก เพราะไม่มีทางสู้ได้แน่ เรื่องกีฬาต้องยกให้ที่นี่”
แม็กกาซีนกีฬา
“ผมว่าการทำแม็กกาซีนมันไม่มีสูตรสำเร็จหรอก ก็เหมือนทำหนัง ใครบอกมีสูตรแสดงว่าคิดผิด เพราะไม่งั้นถ้าทำตามสูตรก็ได้ร้อยล้านกันไปหมดแล้ว มันเป็นศิลปะเฉพาะตัวที่คุณต้องหาสไตล์ของคุณให้ได้ แล้วก็ทำให้มันดี แมกกาซีนกีฬาอาจจะยากสักหน่อย แต่ผมว่าถ้าทำให้ดีก็สามารถทำได้ อยู่ที่ว่าคุณต้องรักมันแล้วก็ถ่องแท้กับมันมากๆ คนอ่านจะเห็นเองแหละ”
ซอคเก้อร์ฟีเวอร์, 4 ธันวาคม 2549
