Archive for October, 2008
เศรษฐศาสตร์เป็นวิชาที่ผมคิดว่า ควรได้รับการเรียนการสอนในสถาบันการศึกษามากกว่าที่เป็นอยู่ และไม่ใช่มาเริ่มเรียน-สอนในชั้นมัธยมหรืออุดมศึกษา หรือเรียนกันอยู่แต่ในคณะเศรษฐศาสตร์ หากควรที่จะปลูกฝังกันตั้งแต่ในระดับแรกสุดคือประถมศึกษานั่นเลยทีเดียวและคนที่ควรเรียนรู้ก็คือเราทุกคน ที่พูดอย่างนี้เพราะเราคงเห็นกันแล้วนะครับ ว่าการดำเนินชีวิตอยู่ในสังคมระบบทุนนิยมนั้นเราเลี่ยงไม่พ้นที่จะต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องเงินๆ ทองๆ ตั้งแต่เกิด เติบโต จนกระทั่งสิ้นชีวิต (เผลอๆ ตายไป บางคนยังวุ่นวายเรื่องเงินทองไม่จบ) ในเมื่อเราเลี่ยงไม่ได้ (เว้นแต่จะอพยพไปอยู่ในหุบเขา หรือกระท่อมปลายนา แต่นั่นก็ไม่ได้รับประกันว่า คุณจะหนีเรื่องเงินๆ ทองๆ พ้นนะครับ) เราก็ควรที่จะรู้จักหรือเรียนรู้มันสักหน่อย เหตุผลก็เพื่อที่จะได้ไม่เจ็บตัว หรือตกเป็นเบี้ยล่างของคนที่รู้เรื่องพวกนี้ดีกว่าเราแล้วมาเอาเปรียบเรา หลายคนเข้าใจผิด ว่าเศรษฐศาสตร์เป็นเรื่องของการทำธุรกิจการเงินหรือเรื่องตัวเลขเรื่องจีดีพี บางคนนึกไปว่าเป็นเรื่องของการเล่นหุ้นนั่นเลย แท้จริงแล้วเศรษฐศาสตร์แทรกซึมอยู่ในชีวิตประจำวัน ของเราทุกเมื่อเชื่อวัน ตื่นเช้ามา ล้างหน้า แปรงฟัน ดื่มกาแฟ เปิดโทรทัศน์ดูรายการเล่าข่าว ขับรถไปที่ทำงาน แวะเติมน้ำมันที่ปั๊ม หรือวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ไปเดินห้างฯ เชื่อหรือไม่ว่า เศรษฐศาสตร์เกาะเกี่ยวติดแจอยู่กับตัวเราตลอดเวลา ผมมีเพื่อนหลายคนที่เป็นนักธุรกิจ บางคนทำงานไฟแนนซ์ บางคนเป็นนักเล่นหุ้น วุ่นอยู่กับการเฝ้าหน้าจอโน้ตบุ๊ก จับตาดูดัชนีตลาดหุ้นในประเทศและต่างประเทศทั้งวันเพื่อซื้อและขายให้ได้กำไรสูงสุด เพื่อนโบร๊กเกอร์บางคนชักชวนให้ผมเล่นหุ้น บางคนเชียร์ให้ซื้อคอนโดฯ ช่วงนี้ซึ่งราคาเริ่มตก ผู้ใหญ่บางท่านหวังดีแนะนำว่า คุณควรเอาเงินเก็บไปซื้อพันธบัตรหรือกองทุนรวม ผลตอบแทนอาจจะต่ำแต่ระยะยาวปลอดภัยกว่า ขณะที่พี่บางคนคุยให้ฟังว่า เขาฟันกำไรจากการขายทองแท่งที่กว้านซื้อเก็บไว้ตอนราคาเริ่มร่วงเป็นเงินเจ็ดหลัก คำถามคือ ในจำนวนคนทั้งหมดเหล่านี้ [ READ MORE ]
ถ้าสามารถเดินเข้าไปในความคิดของใครคนหนึ่งได้ แบบเดียวกับหนังเรื่อง Eternal Sunshine of the Spotless Mind คนที่ผมอยากรู้เหลือเกินว่า ตอนนี้ท่านกำลังรู้สึกนึกคิดอย่างไร คือ คุณสมัคร สุนทรเวช คิดดูสิครับ ว่าในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่เดือน ชีวิตของใครคนหนึ่งจะต้องเผชิญหน้ากับ การเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างสุดขั้วถึงเพียงนี้ พาพรรคการเมืองที่ตนเป็นหัวหน้าพรรคชนะการเลือกตั้งแบบถล่มทลาย ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศ ได้รับการสรรเสริญเยินยอ ถูกก่นด่ารุนแรงถูกกลุ่มผู้คนชุมนุมประท้วงขับไล่ ถูกฝูงชนบุกเข้ายึดทำเนียบรัฐบาล ถูกศาลตัดสินให้มีความผิดตามรัฐธรรมนูญ ถูกถอดถอนให้ออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ที่เพิ่งลงนั่งเก้าอี้ได้ไม่ถึง 8 เดือน คนที่ชีวิตต้องผจญกับความสุขและความทุกข์ ที่สวิงขึ้นลงอย่างสุดโต่งเหมือนนิยายขนาดนี้ผมอยากรู้จริงๆ ว่า ลึกลงไปในใจ ท่านรู้สึกอย่างไร ท่านโศกเศร้า เสียใจ หรือโกรธแค้น ท่านเคยคิดย้อนกลับไปหรือไม่ว่า ถ้ารู้ว่าสุดท้ายต้องลงเอยอย่างนี้ จะไม่ขอรับตำแหน่งนายกฯ ดีกว่า ไม่เป็นหัวหน้าพรรคดีกว่า อยู่สุขสบายกับครอบครัวและสัตว์เลี้ยงที่บ้านดีกว่า หรือท่านอาจคิดไปอีกทางว่า เรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของเรา แต่เราถูกกลั่นแกล้งทำร้าย? ‘ทิงนองนอย’ อัลบั้มใหม่ของ Moderndog วงดนตรีวงโปรดของผม มีเพลงเพลงหนึ่งที่ดีมากชื่อเพลง ‘เงินล้าน’ ลองอ่านเนื้อเพลงนี้ดูนะครับ ฉันมีเงินเป็นล้าน เพราะอะไรยังร้อนรน ยังคงสับสนข้างใน [ READ MORE ]
เกือบสิบปีที่แล้ว ผมเคยไปเยี่ยมเพื่อนที่ทำงานอยู่ที่กรุงปักกิ่ง ความที่เพื่อนมีตำแหน่งเป็นผู้เชี่ยวชาญภาษาไทยในนิตยสารนานาชาติฉบับหนึ่ง เขาเลยได้สิทธิ์ที่พักเป็นอพาร์ตเมนต์ขนาด 2 ห้องนอน มีห้องครัวและห้องน้ำพร้อม เรียกว่า อยู่สบายเลยทีเดียว และมันก็พลอยช่วยให้ผมประหยัดค่าโรงแรมได้มากโข สองสัปดาห์ในจีน เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำไม่น้อย นอกจากเพื่อนจะพาผมไปเที่ยวแลนด์มาร์กสำคัญๆ อย่าง พระราชวังฤดูร้อน จัตุรัสเทียนอันเหมิน กำแพงเมืองจีนฯลฯ เขายังพาผมซอกแซก ขึ้นรถเมล์ ถีบจักรยานร่อนไปทั่วอีกด้วย ซึ่งมันทำให้ผมได้เห็น ‘ภาพชีวิต’ แท้ๆ หลายด้านของเมืองจีนและคนจีน ในการขึ้นรถเมล์ครั้งหนึ่ง ผมถึงกับตกตะลึง เมื่อเห็นผู้คนเบียดเสียดแย่งกันขึ้นรถเมล์อย่างไม่มีใครยอมใคร เรื่องเข้าคิวไม่ต้องพูดถึง มีผลักอกดันหลังกันอีกต่างหาก ทุกคนแย่งกันขึ้นรถเพื่อไปจับจองที่นั่งที่ดีที่สุดก่อนใคร ที่น่าสลดใจคือ ผมเห็นคนที่ได้ที่นั่ง ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ชายวัยฉกรรจ์ ส่วนคนที่ต้องยืน คุณเชื่อหรือไม่ว่าได้แก่ เด็ก สตรี และคนชรา ขณะเดินเล่นในสวนสัตว์กรุงปักกิ่ง ระหว่างเดินผ่านบ่อเลี้ยงหมี ผมกับเพื่อนได้ยินเสียงเอะอะเลยเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ภาพไม่น่าเชื่อที่ได้เห็นคือ ชาวจีนกลุ่มหนึ่งราว 5-6 คน กำลังเขวี้ยงกระป๋องน้ำอัดลมลงไปใส่หมีที่ยืนอยู่ พร้อมกับถ่มน้ำลายรดมันและหัวเราะกันสนุกสนาน แน่นอนครับ ว่านี่ไม่ใช่การสรุปถึง ‘เมืองจีน’ และ ‘คนจีน’ ถ้าผมทำอย่างนั้นมันคงมักง่ายและด่วนสรุปเกินไป และอันที่จริง [ READ MORE ]